Συναδέλφισσες και συνάδελφοι, 

   Στις 8 Μάρτη 1857, μια μεγάλη διαδήλωση εργατριών στην κλωστοϋφαντουργία και στα ραφτάδικα της Ν. Υόρκης διεκδικούσε ανθρώπινες συνθήκες και ωράριο δουλειάς, ίσα μεροκάματα με αυτά των ανδρών. Η διαδήλωση αυτή βάφτηκε στο αίμα των εργατριών από την αστυνομία.

    Στις 8 Μάρτη 1910, η β΄ διεθνής συνδιάσκεψη των σοσιαλιστριών αποφασίζει την καθιέρωση της μέρας αυτής ως διεθνούς μέρας της γυναίκας.

    Σήμερα, 100 χρόνια μετά, το εργατικό και γυναικείο κίνημα κάνει το δικό του απολογισμό στην πάλη για την ισοτιμία των εργαζόμενων γυναικών και την κοινωνική τους ισότητα και προετοιμάζει τη συνέχεια της δράσης του σε μια περίοδο που εξαπολύεται μια βάρβαρη, καταιγιστική επίθεση στις όποιες κατακτήσεις αποσπάστηκαν με αγώνα και αίμα στις συνθήκες του καπιταλισμού.

    Το κεφάλαιο σήμερα έχει αφαιρέσει κατακτήσεις που απέσπασαν οι γυναίκες, παραχωρήσεις που έκανε σε αυτές αλλά και συνολικά στους εργαζόμενους κάτω από την πίεση των αναγκών του ίδιου του καπιταλισμού να χρησιμοποιήσει τη γυναικεία εργατική δύναμη. Κυρίως, όμως, κάτω από την πίεση των σκληρών αγώνων του ταξικού εργατικού και του γυναικείου  κινήματος, κάτω από την πίεση του σοσιαλιστικού συστήματος που πρόσφερε ασύγκριτες κατακτήσεις σε όλους τους τομείς της ζωής των γυναικών.

    Σήμερα ο καπιταλισμός, που στηρίζεται από τα αστικά κόμματα ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ και απολαμβάνει τη συναίνεση των οπορτουνιστών του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, στο όνομα της ισότητας και με πρόσχημα την οικονομική καπιταλιστική κρίση, εντείνει την επίθεση στα εργασιακά, ασφαλιστικά και κοινωνικά δικαιώματα της ε.τ. και των λαϊκών στρωμάτων, με μεγαλύτερα θύματα τις γυναίκες και τη νεολαία.

    Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ  παίρνει προαποφασισμένα στην Ε.Ε. μέτρα, χρησιμοποιώντας το εκβιαστικό δίλλημα της «χρεοκοπίας», για να ενισχυθεί η κερδοφορία του κεφαλαίου και να γίνει όσο το δυνατό πιο φτηνή η εργατική δύναμη. Επικαλούνται τον πατριωτισμό μας, για να περάσουν ταξικά μέτρα, αντιλαϊκά και αντεργατικά, που κάθε άλλο παρά προσωρινά θα είναι. Εξάλλου η ίδια η πείρα λέει πώς όποια κατάκτηση έχει αφαιρεθεί, έχει αφαιρεθεί ανεπιστρεπτί.

    Πατώντας πάνω στους αντεργατικούς – αντιλαϊκούς νόμους της τελευταίας 20ετίας, η σημερινή κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να ξεμπερδεύει με ότι έχει απομείνει από την κοινωνική ασφάλιση και τα εργασιακά δικαιώματα. Μας ετοιμάζει αύξηση στα ηλικιακά όρια συνταξιοδότησης των εργαζόμενων γυναικών στο δημόσιο ως τα 65 χρόνια, αύξηση ορίων ηλικίας ακόμα και στις εργαζόμενες μητέρες με ανήλικα ή ανάπηρα παιδιά. Με τα νέα μέτρα θα αυξηθούν οι απολύσεις, η ανεργία, η εναλλακτική απασχόληση με μεγάλα διαστήματα ανεργίας και μερικής, ελαστικής απασχόλησης. Νομιμοποιείται η «μαύρη» εργασία με τη μορφή του λεγόμενου κοινωνικού εθελοντισμού. Αν σκεφτούμε ότι ήδη πάνω από το 16% των ανέργων είναι γυναίκες καθώς και το 65% ελαστικά απασχολούμενων, καταλαβαίνουμε πόσο περισσότερο πλήττονται οι γυναίκες από αυτά τα μέτρα.

     Θησαυρίζουν τα αφεντικά, εκμεταλλευόμενα με τις χειρότερες μορφές τη γυναικεία εργατική δύναμη!

     Στα εμπορικά καταστήματα – κολοσσούς γυναίκες, νέες κοπέλες τσακίζονται από την ορθοστασία, τα ελαστικά ωράρια, δουλεύουν από το πρωί μέχρι το βράδυ και πληρώνονται για 4ωρο.

    Στα ξενοδοχεία σακατεύουν το μυοσκελετικό τους σύστημα οι εργαζόμενες, με την εργοδοτική τρομοκρατία και την απειλή της απόλυσης να κρέμεται πάνω από τα κεφάλια τους.

    Στην κλωστοϋφαντουργία τα αφεντικά τις πετάνε στο δρόμο, για να βρουν αλλού πιο φτηνά εργατικά χέρια, στη φαρμακοβιομηχανία αναπνέουν σκόνες και χημικά με σοβαρότατες συνέπειες για την υγεία τους, στα νοσοκομεία που δεν υπάρχουν προδιαγραφές για την υγιεινή και ασφάλεια αντιμετωπίζουν χίλιους δυο κινδύνους για την υγεία τους.

   Οι επαγγελματικές ασθένειες θερίζουν τις γυναίκες (αναπνευστικά, αυχενικά, μυοσκελετικά προβλήματα, ακόμα και καρκίνος), ενώ πολλές φορές στερούνται το πιο πολύτιμο πράγμα, τη μητρότητα, εξαιτίας των προβλημάτων που τους εμφανίζονται από τις συνθήκες δουλειάς.

    Σε αυτές τις γυναίκες το σύστημα και αυτοί που δεν ξέρουν τι θα πει δουλειά λένε ότι πρέπει να δουλεύουν μέχρι τα 65 – 67 και βάλε! Ότι δεν υπάρχουν πια ΒΑΕ! Αυτό, λένε, τις εξισώνει με τους άνδρες! Ξεχνούν τα  βιολογικά χαρακτηριστικά, τον ιδιαίτερο ρόλο της γυναίκας, τη μητρότητα, το καπιταλιστικό σύστημα που δε δίνει καμιά στήριξη και βοήθεια στην εργαζόμενη γυναίκα και μητέρα. Διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα, για να δώσουν πνοή σε ένα σάπιο σύστημα που ξεζουμίζει όλο και περισσότερο την ε.τ, το λαό, γυναίκες και άνδρες, για να επιβιώσει.     

    Έχουμε και συνέχεια, όμως. Παγώνουν μισθοί και μεροκάματα, πετσοκόβονται επιδόματα και ο 14^ος  μισθός, αυξάνεται η φορολογία των εργαζομένων και η έμμεση φορολόγηση (αύξηση ΦΠΑ), ακριβαίνουν τα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης, τιμολόγια πρώην ΔΕΚΟ, ακριβαίνει η Παιδεία, η Υγεία, η συμμετοχή στον αθλητισμό, στον πολιτισμό, η ψυχαγωγία. Το επίπεδο ζωής για το σύνολο του εργαζόμενου λαού χειροτερεύει και μέσα σε αυτό το πλέγμα η θέση των γυναικών επιδεινώνεται ακόμα περισσότερο, αφού έτσι και αλλιώς οι μισθοί και οι συντάξεις τους είναι μικρότερες, αλλά οι ανάγκες τους μεγαλύτερες, εξαιτίας του αναπαραγωγικού τους ρόλου.

    Επιδεινώνονται οι συνθήκες δουλειάς και διαβίωσης των γυναικών, αφού αναλαμβάνουν πρόσθετες ευθύνες μέσα στην οικογένεια, που έχουν σχέση με τομείς που συνεχώς ιδιωτικοποιούνται και εμπορευματοποιούνται. Το σχέδιο «Καλλικράτης» για τη νέα διοικητική μεταρρύθμιση του κράτους, ενισχύει την ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση τέτοιων τομέων. Η σωματική και ψυχική υγεία των εργαζομένων γυναικών επιβαρύνεται, η ανισοτιμία εντείνεται.

    Ο κοινωνικός ρόλος της μητρότητας δεν αναγνωρίζεται ουσιαστικά.

    Το πρόβλημα της ανισοτιμίας των γυναικών στο σύγχρονο καπιταλιστικό σύστημα δεν είναι απλά φυλετικό ζήτημα, έχει βαθιά ταξικό χαρακτήρα, πηγάζει από τις ταξικές σχέσεις εκμετάλλευσης. Για το λόγο αυτό αφορά όλη την εργατική, λαϊκή οικογένεια, την εργατική τάξη στο σύνολό της. Για το λόγο αυτό, αυτές που έχουν αντικειμενικό συμφέρον από τη ριζική λύση του προβλήματος είναι οι γυναίκες της ε.τ., της τάξης που μπορεί να απελευθερώσει την κοινωνία από κάθε μορφής εκμετάλλευση σε κοινή δράση με τα κοινωνικά στρώματα που τα συμφέροντά τους δε συμβαδίζουν με το εκμεταλλευτικό, καπιταλιστικό σύστημα.

   Την ταξική ουσία του γυναικείου ζητήματος αποκρύπτουν έντεχνα και σχεδιασμένα κυβερνήσεις, αστικά πολιτικά κόμματα, ρεφορμιστές και οπορτουνιστές, η πλειοψηφία των ΜΜΕ και πολλές γυναικείες οργανώσεις και κινήσεις που δε θέλουν να ξεφύγουν από τα πλαίσια του καπιταλισμού. Έτσι αλλοιώνουν το χαρακτήρα της επετείου της 8^ης Μάρτη τόσο στη χώρα μας, όσο και σε ολόκληρο τον καπιταλιστικό κόσμο. Δε θέλουν τον οργανωμένο ταξικό αγώνα των εργατριών, μαζί με τις γυναίκες των άλλων λαϊκών στρωμάτων (αυτοαπασχολούμενες, φτωχές αγρότισσες), μαζί με το σύνολο του λαού. Δεν θέλουν έναν τέτοιο αγώνα που θα βάλει φραγμό στην αντιλαϊκή λαίλαπα και ταυτόχρονα θα διεκδικεί την ικανοποίηση των σύγχρονων και πραγματικών αναγκών του λαού, την ικανοποίηση των ιδιαίτερων αναγκών της γυναίκας, όπως προκύπτουν από τη φύση της, ισότιμα δικαιώματα με τον άνδρα, αναβαθμισμένα και για τα δύο φύλλα. Δεν θέλουν έναν τέτοιο αγώνα που θα δείχνει την προοπτική μιας εξουσίας που θα καταργήσει την εκμετάλλευση, θα δίνει τον κοινωνικά παραγόμενο πλούτο σε αυτούς και αυτές που τον παράγουν, θα λύσει οριστικά το ζήτημα της ανισοτιμίας σε όλους τους τομείς.

    Ο αγώνας αυτός, όμως, είναι μονόδρομος για τη γυναίκα της ε.τ. και των λαϊκών στρωμάτων, για τη μετανάστρια, είναι μονόδρομος για όλο το λαό. Ο αγώνας αυτός πρέπει να οργανωθεί και να ενταθεί πολύπλευρα και πολύμορφα, με τη συμμετοχή των εργαζομένων γυναικών στα ταξικά σωματεία, σε επιτροπές αγώνα στους χώρους δουλειάς, με επιτροπές γυναικών στα σωματεία και στη γειτονιά. Έχουμε χρέος να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες που βάζει το καπιταλιστικό σύστημα στις γυναίκες των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων, φορτώνοντάς τες με όλο και περισσότερες υποχρεώσεις, δυσκολίες αντικειμενικές που εμποδίζουν τη συμμετοχή των γυναικών στην οργανωμένη δράση, στην κοινωνική πάλη.

    Κανένας αγώνας δεν μπορεί να γίνει και να έχει αποτελέσματα στο λαϊκό και εργατικό κίνημα. Κανένας αγώνας δεν μπορεί να βάλει τέρμα στην ταξική εκμετάλλευση και να σπάσει τον ιμπεριαλιστικό κλοιό, χωρίς τη μαζική συμμετοχή των εργαζόμενων γυναικών, των γυναικών του λαού, ανεξάρτητα από εθνικότητα, χρώμα, θρησκεία.

    Είναι ανάγκη να είμαστε όλες και όλοι στην πρώτη γραμμή του αγώνα, για να μην εφαρμοστεί ο εργασιακός και κοινωνικός μεσαίωνας. Στην πρώτη γραμμή του αγώνα για να διεκδικήσουμε καλύτερες συνθήκες δουλειάς και ζωής, αντίστοιχες με τις ανάγκες μας και με τις τεράστιες δυνατότητες και τον πλούτο που υπάρχει σήμερα, δημιουργήματα της δικής μας δουλειάς.

    Έχουμε πείρα θετική εδώ και χρόνια από τη δράση του ριζοσπαστικού γυναικείου κινήματος και του ταξικού κινήματος, από τη δράση του ΠΑΜΕ στον αντίποδα των συμβιβασμένων και ξεπουλημένων ηγεσιών σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, που έχουν βάλει πλάτη όλα αυτά τα χρόνια στο ξεθεμελίωμα των δικαιωμάτων της ε.τ., των γυναικών, του λαού και ακόμα και σήμερα που όλα ισοπεδώνονται, χωρίς ντροπή στηρίζουν την κυβερνητική πολιτική, γιατί δήθεν οι «αγορές πιέζουν».

    Το ταξικό κίνημα απαντά πως δεν θα επιτρέψει να πτωχεύσει ο λαός, προς όφελος της πλουτοκρατίας. Ούτε να πληρώσει ο λαός τα σπασμένα της κρίσης του καπιταλισμού.

    Παλεύουμε και διεκδικούμε με το ΠΑΜΕ:

• Κατάργηση όλων των αντιασφαλιστικών νόμων.
• 1400 € βασικό μισθό, 5ήμερο-7ωρο-35ωρο, σταθερή δουλειά με πλήρη δικαιώματα για όλους και όλες.
• Σύνταξη για τις γυναίκες στα 55 και 50 για τα ΒΑΕ, στα 30χρόνια δουλειάς ανεξαρτήτως ορίου ηλικίας.
• Αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν υγεία – δημόσια υποχρεωτική κοινωνική ασφάλιση για όλους.
• Προστασία της μητρότητας και της υγείας των γυναικών σε αναπαραγωγική ηλικία.
• Ολοκληρωμένο δίκτυο κοινωνικών εγκαταστάσεων για την οικογένεια, το παιδί, τα άτομα της τρίτης ηλικίας, τα α. με ε.α.
• Νομιμοποίηση και ίσα δικαιώματα για μετανάστριες και μετανάστες.

      Με τους ταξικούς αγώνες μας και τη συμβολή μας στην ανασύνταξη του εργατικού κινήματος τιμούμε όλες τις αγωνίστριες που ανέδειξε το ριζοσπαστικό γυναικείο κίνημα, επώνυμες και ανώνυμες, συνεχίζουμε το δρόμο που χάραξαν μέχρι την τελική λύση του γυναικείου ζητήματος, μέχρι την τελική νίκη του λαού.